Honger, misselijkheid en onderzoekjes

Met een licht misselijk gevoel sta ik in het donker te wachten op de trein. Ik mag geen ontbijt nuttigen, want vanmiddag neem ik deel aan een onderzoek van een medepsychologiestudent. Gedurende de eerste drie jaar van mijn opleiding moet ik minimaal tien uur als proefpersoon meedoen aan onderzoeken van meerderejaars. Vandaag doe ik mee aan een experiment waarvoor ik sinds gisteravond acht uur niet meer heb mogen eten, wat ik vervolgens dien vol te houden tot half drie in de middag. Ik merk door mijn sufheid zelfs niet op dat de trein alweer enige vertraging heeft en wanneer ik uiteindelijk plaats heb genomen in de trein val ik bijna in slaap.
Nog een beetje misselijker word ik, wanneer er in Landgraaf weer een bende mensen bijkomt in de trein. Juist wanneer ik mij afvraag of de trein het eigenlijk wel aankan om al deze mensen – alle zitplaatsen zijn bezet en de overige passagiers staan ‘hutje mutje’ in de gangpaden en in het halletje bij de deuren – te vervoeren, zie ik vanuit het raampje, dat drie van mijn studiegenootjes op het perron in Heerlen blijven staan terwijl de trein alweer bijna wegrijdt. In gebarentaal vraag ik aan de meiden waarom ze niet de trein inkomen – waarop zij naar mij teruggebaren dat ze er niet meer bij passen, de trein is vol! Dat is toch niet meer normaal: mensen die hun college moeten laten schieten omdat de trein te vol is om hen nog mee te kunnen nemen…
Voordat ik het weet is de halve dag alweer om. Het college en de onderwijsgroep zitten er alweer op, ik kan eindelijk deelnemen aan het onderzoek waarvoor ik mij de hele ochtend en middag hongerig en tevens misselijk heb gevoeld. Het betreft uiteindelijk een alertheidtest, die ik slechts met moeite afmaak vanwege concentratiegebrek. Erna wordt ook nog mijn smaakperceptie getest, waarbij ik chips en koekjes moet proeven om vervolgens aan te geven wat ik ervan vind. Ik ben blij wanneer ik even later het kamertje uitloop richting de mensa. In de trein op weg naar Kerkrade geniet ik uiteindelijk van een heerlijk broodje waldorfsalade, terwijl ik een beetje saai naar buiten staar. Geen studiegenootjes in de trein deze keer, geen artikelen bij me om te lezen – ik zal me met het uitzicht moeten vermaken. Prompt komt een meid langslopen, met de vraag of ik mee wil doen aan een onderzoek. Al denkende aan mezelf later, onderzoek uitvoerend en zoekende naar deelnemers, neem ik het formulier van de jongedame aan. Nadat ik mijn tevredenheid over deze treinrit heb ingevuld op de enquête, is de reis voorbij. Terwijl ik het perron afloop richting mijn fiets, hoor ik het melodietje van mijn telefoon afgaan. “Hallo, je hebt je opgegeven voor het onderzoek “Smaakperceptie”,” hoor ik nadat ik heb opgenomen. “Kunnen we binnenkort een afspraak maken? Je mag wel vanaf drie uur voorafgaand aan het onderzoek niks meer eten…”