De trein om mensen bijeen te brengen

Puffend van het rennen neem ik plaats in een bijna lege treincoupé. Ik vraag me af wie er tijdens de eerstvolgende stop tegenover mij plaatsneemt, of misschien naast mij. Heeft vriendlief nu ook zijn schooldag erop zitten, of moet hij toch nog een uurtje langer? Voordat ik het weet zie ik een bende mensen aan de andere kant van mijn treinraampje verschijnen. Duwend om wie het eerst de wagon mag betreden, zie ik een groep mensen mijn coupé binnenkomen. Een vrouw in een Aziatische jurk gaat in de banken schuin tegenover mij zitten. Helemaal verdiept in zijn leesboek, loopt een man van middelbare leeftijd bijna tegen zijn voorganger aan. Tegenover en naast mij zit nog niemand. Zou het komen doordat mijn tas op de zitplek naast mij staat? Of door mijn benen die uitgestrekt tot onder de banken tegenover mij reiken?
Ik val in slaap, maar ik word bij de volgende stop alweer wakker. Een vrouw met een grote tas aan haar arm kijkt of de bank tegenover mij nog vrij is. Ik trek mijn benen terug en ga rechtop zitten. De vrouw neemt plaats en knikt mij vriendelijk toe. Mijn houding heeft dus kennelijk toch invloed op de keuze van andere passagiers voor hun zitplaats…
Ik turf een derde streepje bij ‘Vrouw neemt plaats tegenover vrouw’, maar er blijven nog altijd meer streepjes staan bij ‘Persoon neemt plaats op lege vierzitplaats’. Ik ben bezig met een onderzoek voor school, waarbij ik moet testen of het wat uitmaakt hoe je in de trein zit. Komen minder mensen tegenover je zitten als je breeduit op het bankje ligt? Maakt het iets uit of je een man of vrouw bent? Een opvallend resultaat tot nu toe is, dat de meeste passagiers eerst op zoek gaan naar de lege vierzitplaatsen.
Ergens vind ik het jammer dat onze cultuur zo anoniem en afzonderlijk is geworden. Moeten we allemaal zo zelfstandig en alleen zijn? Hebben we dan helemaal geen anderen meer nodig? Ineens bedenk ik mij dat zelfs die vaak vervelende drukte in de trein misschien dan toch een reden heeft… Om de mensen dichter bij elkaar te brengen, ze eenzelfde ervaring te laten hebben en ze het gevoel te geven dat we niet alles alleen hoeven en moeten doen.