De jongeman aan de andere kant van de coupé, hoor ik vertellen over zijn pas voltrokken huwelijk. Hij had de tv-zender Talpa erbij gehaald, wat het geheel goedkoper maakte. Aan het eind van de dag stoorde hij zich ontzettend aan het microfoontje dat continu aan zijn kostuum hing. De bruidegom had er ruzie om gemaakt met de cameramannen, wat leidde tot een nogal chaotisch einde van zijn trouwdag. Terwijl iedereen meeluistert naar wat de man vertelt, grinnik ik over zijn verhaal. Mijn eigen televisiedebuut van zo’n 7 jaar geleden, herinner ik mij gelukkig als een heel wat leukere gebeurtenis. Na het opsturen van mijn vraag naar Willem Wever, werd ik uitgenodigd voor een gesprek. Niet veel later beleefde ik samen met de toenmalige presentator Kasper van Kooten, de regisseurs en de camera- en geluidman een dag lang gezelligheid in Utrecht.
Ik droom nog na over de camera’s die toentertijd op mij gericht stonden en het microfoontje dat ook aan míjn blouse hing als ineens twee jonge meiden de coupé binnenstormen. Ze kletsen uitbundig over ‘die leuke jongen met zijn knappe gezicht’. Al glimlachend beluister ik hun gekwek. De een vindt dat de ander maar op hem af moet stappen, de ander vindt dat de een maar beter een liefdesbriefje naar hem kan schrijven. Ik denk terug aan mijn brugklasjaar, waarin ik net als deze meisjes samen met vriendinnen opgetogen over leuke jongens kletste en ellenlange liefdesbrieven verzon. Toen mijn vriendinnen midden op het schoolplein aan die knapperd verteld hadden dat ik hem leuk vond, had ik me gauw op het damestoilet verstopt. En die leuke jongen maar wachten totdat ik weer naar buiten durfde te komen…
Op de fiets terug naar huis besef ik dat ik mijn leven als jonge meid moet koesteren. Ik ben dan wel al achttien, maar de leuke dingen die ik als (nog net) jeugdige mag meemaken, besluit ik bij dezen voor eeuwig op te slaan. Ouder worden kan nog altijd, de ervaringen uit je jeugd blijven slechts herinneringen…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten