Mijn Kerstavond begint met klarinet spelen in de kerk van Terwinselen, samen met de andere muziekanten van mijn harmonievereniging. Vervolgens ga ik cadeaus uitdelen en –pakken met pa, ma en vriendlief, waarna wij per auto naar opa en oma vertrekken, alwaar zich eenzelfde tafereel plaatsvindt. Aan het einde van de avond gaan we ook nog naar schoonpa en –ma en na het verkrijgen van heel wat drankjes, hapjes en cadeautjes vinden we uiteindelijk tegen een uur of 2 ons bed.
Mijn Eerste Kerstdag is niet veel rustiger, hoewel mijn vriend mij probeert te doen geloven dat ik overal waar wij verwacht worden, slechts hoef te zitten, eten, drinken en cadeaus hoef uit te pakken. Dat klinkt toch helemaal niet als een drukke dag? Nog wat familiebezoekjes en etentjes later voel ik mij echter toch heel erg moe en ben ik blij als ik aan het eind van de avond even rustig op de bank naar een romantisch kerstfilmpje kan kijken.
De laatste Kerstdag wordt uiteindelijk het toppunt van hectische (kerst-)drukte, hoewel niemand dat aan het begin van de dag verwachtte. Een rustig begin van de dag brengt mijn ouders, vriendlief en mij ’s middags tot een rondje GaiaPark. In de avond ontvangen we bezoek van goede vrienden, maar mijn vriend en ik worden ook nog uitgenodigd om te komen gourmetten bij zijn ouders. Dachten we net onze kerstcalorietjes er langs de hokken van de gorilla’s en giraffen weer af te hebben gelopen, kunnen we weer verder gaan met eten.
Doodmoe van alles val ik na het eten van de verschillende stukjes vlees, stokbrood en rouwkost in slaap, met mijn hoofd op de schoot van mijn vriend. Ik word wakker wanneer de telefoon gaat en mijn vriend daarop slechts “Ooh, o-ooh,” weet uit te brengen tegen degene aan de andere kant van de lijn. Hij kijkt mij verschrikt aan, waarop in mijn hoofd de meest verschrikkelijke taferelen ontstaan, van wat er mogelijkerwijs gebeurd zou kunnen zijn.
Dan krijg ik zelf mijn moeder aan de telefoon, die mij vertelt op dat moment naast mijn vader in het ziekenhuis te zitten. Het bezoek was thuis net vertrokken, waarop mijn ouders het boeltje gingen opruimen. Pa ging een fles wijn opbergen in het berghokje in de gang, maar liet de fles uit zijn handen vallen, waarop deze weerkaatste en hij hem weer wilde vangen. De reeds in stukken gesprongen wijnfles was echter niet meer vast te pakken, waardoor een flink stuk glas in mijn vaders hand sneed. Een waar bloed- en wijnspektakel was het gevolg van alles. In het ziekenhuis bleek ook nog eens dat mijn vader, die zijn wijs- en middelvinger niet meer kan bewegen, vier gesprongen pezen en een gebroken zenuw had.
Een operatie van drie uur later en tevens heel wat gesjees naar en terug van het ziekenhuis verder, kunnen we opnieuw met z’n allen om de kerstboom gaan zitten. Nu echter om te vieren dat we er allemaal nog heelhuids (met of zonder goedwerkende vingers) zijn en tevens om te hopen dat mijn vader in het nieuwe jaar gauw zal genezen.
Op naar 2008 kan ik vertellen dat ik na al het ‘vliegen’ tijdens de kerstdagen, ik nu overigens bijna écht ga vliegen. Wanneer deze column gepubliceerd wordt, zal ik mij in de Poolse hoofdstad bevinden, waarover ik de volgende keer naar alle waarschijnlijkheid veel meer zal kunnen vertellen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten