“Moet je die uiteinden zien!” hoor ik een stem ergens ver weg zeggen. “Daar zitten vast beestjes in.” Langzaam openen mijn ogen zich vanuit mijn slaap. Ik zie een man vol verbazing naar mijn haren staren. “Heeft u het over deze?” vraag ik, terwijl ik een van mijn dreadlocks optil uit mijn bos. “Eh, ja hoe maak je die?” Enthousiast begin ik te vertellen. In een kapperszaak in Amsterdam, draaien, touperen, permanentvloeistof… klaar! Vol verbijstering bekijkt de jongeman mijn coupe voor de zoveelste keer. “En ik was ze gewoon elke week hoor, er zitten heus geen beestjes in,” verzeker ik hem nog gauw voordat hij opstaat om de trein uit te lopen.
Even later bekijk ik het groente en fruit dat wordt verkocht op de markt. Plotseling hoor ik iemand roepen: “Nieuwe kapper?!” In eerste instantie reageer ik niet, maar wanneer het voor een tweede keer geroepen wordt, kijk ik toch om. De aardbeienverkoper kijkt inderdaad naar mij. “Oh, nee hoor,” antwoord ik geduldig. “Die is al oud. Ik heb mijn haar inmiddels alweer vijf jaar zo.” De verkoper knikt stilletjes en richt zich vervolgens op een oude dame die vragend voor hem staat.
In de trein op weg naar school kijkt een jongen mij gedurende enige tijd aan. Dan vraagt hij wat hij waarschijnlijk al een hele tijd had willen vragen: “Die haren… eh, zijn die van jezelf?” Glimlachend vanwege het feit dat het vandaag al de zoveelste keer is dat er wat over wordt gevraagd, begin ik weer uit te leggen.
Eenmaal op school ben ik blij dat ik mij in een bekende omgeving bevind. Even niemand die opkijkt van mijn dreads, waaraan toch nog niet iedereen in onze moderne samenleving gewend blijkt te zijn. Als ik gebukt voor mijn kluisje sta, komt een van mijn studiegenootjes op mij af. “Ik vind je dreadlocks toch zo mooi, hè!” zegt hij mij bewonderend. Ik grinnik, waarop hij vraagt wat er is. “Ik ben er zelf ook trots op!” antwoord ik, ergens toch blij dat ik zo regelmatig herinnerd word aan mijn eigen, geliefde kapsel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten