Examenvrees

Hypernervositeit, buikpijn en trillerige ledematen. Ik doe voor de tweede keer vandaag tien homeopathische druppels in een glas water. De onrust in mijn lichaam blijft. Toch ook nog maar even een paracetamol erbij dan, het kan nog net. Drie uur later omvatten mijn klamme handjes het stuur. Ik voel dat mijn nek rood wordt van de spanning. Mijn ademhaling is anders dan normaal. Wat normaal slechts één inademing is, worden er nu twee.
Mijn examinator wil mij op mijn gemak stellen en toch zit ik met mijn gedachten al bij het moment waarop het weer fout zal gaan. Een stemmetje in mijn hoofd zegt dat ik zoveel geoefend heb, dat het niet fout meer kán gaan. “Je maakt het veel te spannend voor jezelf,” gaat het door mij heen. Mijn rij-instructrice heeft het mij wel vijftig keer op het hart gedrukt.
Kinderen fietsen midden op de weg. Ik ben blij als ik ze voorbij ben. Ik probeer geen zijweg te vergeten, kijk ze allemaal in of er verkeer aankomt. Bij de kruispunten maak ik mijzelf wijs dat ik niet mag wegrijden voordat het helemaal vrij is – voor het geval dát. Plotseling komt mij een enorme hijskraan tegemoet. Ik kijk naar de wielen die zo hoog zijn als mijn vriend van twee meter. Mijn examinator fluistert me toe dat ik wel even kan stoppen. Ik houd mijn adem in als het ding langsrijdt. Hij redt het net en ik zucht inwendig. Hier zal ik toch niet op zakken?
Ik ben blij als ik eindelijk uit mag stappen. Mijn twee medepassagiers blijven nog even nakletsen. Ik kijk mijn instructrice vragend aan, maar helaas spreekt haar gezicht geen boekdelen. Het is erop of eronder. Nerveus loop ik het gebouw binnen.
Voor ik het weet ligt een zwart mapje voor mij. Kaartjes met ‘gefeliciteerd’, ‘rijveiligheid’ en informatie over de BOB zitten erin verstopt. Het is allemaal nog wat onwerkelijk.
Binnenkort mag ik helemaal alleen de weg op. Ik slik bij de gedachte. Mijn psychologische kennis zegt mij dat ik er nog even een nachtje over moet slapen, om alles te laten bezinken.