Weg van die ‘Limburgse gekte’

Met kerstmis nog in mijn kielzog, staat de volgende vakantie alweer voor de deur. Alleen nog even een tentamen maken en dan kan het vrijheidsgevoel weer beginnen. Op weg naar het station zie ik dat de ramen van mijn buurtbewoners versierd zijn met slingers en ballonnen. Ook aan de deuren en ramen van de cafés hangen slingers en maskers. Enkele dronken mannen komen hun stamkroeg uitgestrompeld en brabbelen wat tegen elkaar. Op de volgende hoek zie ik een verdwaalde nar voor zich uit staren. Ik vraag mij af waarom die mensen zich toch zo voor gek zetten – althans, mij zul je niet zien in zo’n gek pakkie…
Na het maken van de toets staat thuis mijn lege reistas op mij te wachten. Ik verzamel al mijn benodigdheden en net als ik de ritssluiting dichttrek, hoor ik de claxon van een auto. Een bomvolle wagen met twee skiboxen op het dak staat voor de deur. Mijn tas en ik passen er nog net bij en samen met mijn schoonfamilie zwaai ik naar iedereen in de buurt. Wij lijken al een carnavalswagen op zich. Maandenlang papier-machéwerk is geen must om bekeken te worden – die carnavallisten kunnen nog eens wat van ons leren!
Voor mij geen verkleedpartijtjes deze vakantie. Geen natte voeten van het bier. Geen verkleumde handen van de kou. Geen carnavalsmelodietjes… Of toch wel?
Een dag later genieten mijn vriend en ik vanuit een stoeltjeslift van het Oostenrijkse uitzicht. Met de meter die we stijgen worden we stiller. Niet alleen van de schitterende bergen om ons heen, maar er komt ons ook een bekende melodie tegemoet. Het is toch niet – of wel?
Aan de bar staan clowns, boerinnen en prinsen. Luid zingend genieten ze van het zonnetje, terwijl de muziek uit de boxen knalt. Mijn vriend trekt een grijns en laat opeens zijn rugzak van zich afglijden. Hij opent de rits en haalt een enorm konijnenpak tevoorschijn. Hoewel ik dacht gevlucht te zijn, weg van al die ‘gekken’, staat er eentje náást mij! Als vriendlief zich in zijn pak hijst kan ik mijn lachen niet meer inhouden. Samen suizen we even later de bergen af. Mijn konijnenvriend is overal te volgen. En dan die muziek – ach, op dag twee zing zelfs ik alle liedjes met de Oostenrijkse carnavallisten mee.