DAN MAAR MET Z’N ALLEN AAN DE BURKA??

BENG! PAAF! Vol op het gezicht. Hoe moet hij zich gevoeld hebben? Hartje Maastricht, daar vlakbij Mosae Forum, waar ook ik wel eens in mijn uppie rondloop. Maar nu liever niet. Zeker voorlopig.
Want daar is toch die jongen in alle kleuren geslagen en getrapt. En dat omdat hij een ander net een seconde te lang aankijkt.
Mag dat niet meer, elkaar even aankijken! Moeten we dan allemaal maar met de blik naar beneden lopen? Of toch maar aan de burka gaan? Zodat niemand kan zien naar wie je even kijkt.
Of moeten we een revolver op zak dragen? Puur uit voorzorg en uitsluitend voor je eigen gevoel van (schijn)veiligheid?
Als ik dan over zo’n vreselijk voorval van zinloos geweld lees, ben ik altijd weer even verbaasd dat het om jonge mensen gaat. Om leeftijdgenoten, jong, lenig, vaak ook nog sterk en niet bang.
Natuurlijk weet ik beter. Zinloos geweld slaat onverwacht om zich heen, ongeacht jong of oud. Toch maak ik me zorgen over al die oudere mensen. Zij hebben al oude botten en lopen niet zo stabiel meer als een jongere.
Moet ook meteen aan mijn oma’s denken, die nog wekelijks met hun boodschappentas de straat op gaan. Dan houd ik toch weer even mijn hart vast.
Nee, natuurlijk vind ik een wapen op straat geen uitkomst. En een burka lijkt mij al helemaal niks. Ik ben trots op mijn dreadlocks, dan ga ik ze toch niet verstoppen?
KABENG! hoor ik plotseling, terwijl ik op mijn zolderkamertje driftig zit te typen.
Geschrokken werp ik een blik uit het raam. En zie hoe mijn buurman van houten planken een glijbaan in elkaar timmert voor zijn dochtertje.
Deden we dat maar meer: voor elkaar iets in elkaar timmeren…