Tegen de grond moeten ze, allemaal! Zouden de vandalen die de mooie mensenbeelden in Heerlen vernielden dat gedacht hebben? Net als onlangs bij die jongen in Maastricht. Even iemand te lang aankijken en je ligt in het ziekenhuis.
Maar waarom? Wordt kunst niet meer gewaardeerd in onze moderne samenleving? Peinzend kijk ik naar de man zonder arm. De vrouw naast hem hield gisteren nog haar hand op zijn schouder, maar nu niet meer.
Van de gekke is het! Wat moeten we nu in zo’n cultuur?
Kijk eens naar hoe andere beschavingen zich gedragen. Kom maar eens mee naar Down Under. Naar de Aboriginals. Niks vernielen of in elkaar slaan. Respect is daar een alledaags begrip.
Een van de stamvrouwen geneest stamgenoten met behulp van dierenhuiden, zo lees ik. Daar hoef je bij ons niet mee aan te komen. Wij Westerlingen vinden zo’n aanpak maar ouderwets. Jammer zo’n vooroordeel over medemensen die toch zweren bij een uitermate mooie levenswijze.
Aboriginals helpen elkaar ècht als ze in nood zijn. De een gaat op zoek naar eten, terwijl de ander via telepathie contact met hem heeft. Indien nodig, wordt de jager bijgestaan in zijn gevecht.
Sieraden, dure huizen en grote auto’s? Dat hebben ze aan de andere kant van de wereld allemaal niet nodig. Materialisme staat tenslotte niet in hun woordenboek.
Ik lees over de stamoudste die de jongste over zijn voorvaderen vertelt. Ik wens dat ik als Aboriginal geboren was.
Welke levensverhalen vertellen wij elkaar nog door? Roodkapje, ja, dit sprookje kan iedereen wel dromen. Maar wie onze over-over-grootvader en –moeder waren, wie weet daar nog van?
Wisten we maar net zo veel van onze voorouders als van Klein Duimpje. Over hun wijsheid van wat wel en niet kan. Dan werd respect wèl met een hoofdletter geschreven. Dan was die jongen in Maastricht niet verrot geslagen geworden. En was ook Heerlen deze beeldenstorm bespaard gebleven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten