Krioelende beestjes, scherpe steentjes en uitstekende takken. Ik moet er niet aan denken mijn voeten zulk leed aan te doen.
Een wandeling over het Blotevoetenpad in Brunssum zou je fitter maken. Maar mij niet hoor, dat weet ik nu al. Ik hoef maar even op mijn blote voeten door de tuin te lopen en ik voel die vervelende stenen al prikken.
En dan die beestjes. Ik wil niet weten wat er zich allemaal onder mijn ‘fundamenten’ bevindt. Als ik wat klein zwarts zie bewegen, spurt ik al direct het huis in.
Voor mij liever een schone parketvloer. Zonder uitstekende boomstammen en enge diertjes. In plaats daarvan een warme bank en een goed boek. Dat geeft mij heel wat meer energie dan zo’n twee kilometer lange wandeling door de modder en blaadjes.
Tijdens de route zou je kunnen nadenken over ‘de richting van je leven’. Maar dat zie je mij daar echt niet doen. Ik vraag me in zo’n setting waarschijnlijk meer af hoe lang ik nog moet. En of mijn voeten nog wel heel zijn aan het eind.
In plaats van een gezond sapje in het bos, neem ik er eentje uit de ijskast. Ik ren thuis de trap af en besef vol genot dat die heerlijk schoon is. Geen rekening houden met grind of water.
Met een zwaai maak ik de gangdeur open. Ik schrik. Het kan niet waar zijn!
Mijn moeder zit op een met blaadjes, bloemen en kiezels bezaaide ondergrond. Voor haar staan bakjes en kommen. Om de beurt worden de voorwerpen gevuld en opgemaakt tot ware natuurverschijnsels. “Het brengt rust in huis!” beweert mam.
Al schuddend met mijn hoofd ga ik richting ijskast. Maar mijn sapje kan ik vergeten, want de keuken heeft mam omgetoverd tot caviadomein. Mijn huisdieren piepen me tegemoet.
En ik glimlach. Vol geluk dat ik hier tenminste mijn schoenen nog aan mag houden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten