Mama voor een week

Een voor een verschijnen de kindertjes voor onze neus. Hoewel we dachten dat het er maar tien zouden zijn, blijken het er maar liefst twaalf. En daar moeten wij de hele week op letten!
Een troost: ze zijn in ieder geval de achttien gepasseerd. Mijn ‘medemama’ en ik moeten er slechts voor zorgen dat onze ‘introductiekindjes’ naar alle activiteiten toekunnen en dat ze weer veilig arriveren bij hun studentenkamertje.
Onze kinderen, oftewel de twaalf gloednieuwe studentjes voor onze universiteit, dienen deze week rondgeleid te worden door Maastricht. Als het echte studentenleven van start gaat, moeten ze tenslotte wel de belangrijkste kroegen, verenigingen en sportclubs kunnen vinden.
Onze studentjes zijn allemaal ‘allochtoontjes’. Met een meerderheid aan Duitsers en een enkele Amerikaan trekken mijn vriendin en ik de hele stad door. Terwijl omstanders een grijns trekken als ze ons door de stad zien paraderen, genieten wij van de feestweek.
Maar dan sta ik daar met een spaatje rood te kijken naar de dansende studenten. Ineens vraag ik mij af waar al dit gefeest van betaald wordt. Natuurlijk kopen wij allemaal onze tickets, maar zo duur zijn die niet. Het zal toch niet…? Stel je voor dat al deze gekheid betaald wordt van die dure collegegelden.
Nog moe van de eerste avond belanden we bij de vlaaibakkerij, want wie in Maastricht studeert, mag deze lekkernij natuurlijk niet mislopen. Ook nestelen we ons gezamenlijk in roeiboten, want de roeivereniging is tenslotte een van de grootste in Maastricht.
Uiteindelijk staan we met spierpijn in de armen en benen in de kroeg. Dancemuziek knalt de boxen uit.
En daar sta ik weer met mijn spaatje rood. Kijkend naar de vrolijk dansende mensenmassa. Ik moet lachen, want behalve feesten, leren die gloednieuwe studentjes hier toch ook nog wat van de cultuur. Menig volwassene heeft de enige draaiende molen in Maastricht, en dus de vlaaibakkerij, nog niet gezien.
Al wordt dit allemaal betaald van de collegegelden – ik ben blij dat ik hier sta, als ‘mama’. Heerlijk om die studentjes rond te leiden door onze studentenstad. Laat de mensen maar grijnzen, wij weten tenminste wat het is om student te zijn!