Op de eeuwige jeugd

Ik verheug me erop, maar toch ook weer niet. Die ‘maar’ was er een paar jaar geleden nog niet. Toen vond ik het heerlijk om een jaartje ouder te worden. Nog even en ik werd…! Ik keek er wekenlang naar uit.
Inmiddels weet ik wel beter. Doe mij maar de eeuwige jeugd! Ik geniet ervan om de jongste te zijn. In clubs waar je eigenlijk pas vanaf je 21e binnenkomt. En op de universiteit.
Heerlijk om te denken: ik heb nog een heel leven voor me. Maar pas op. Het kan zo afgelopen zijn. En bij die gedachte schieten de waanbeelden door mijn hoofd.
Zo komen bij de kleinste pijntjes de rampscenario’s al voorbij. Wat als…?
Ik vrees zelfs voor hypochondrie, ziekteangst. Maar net als bij de vluchtdrang en de geld-uitgeef-angst, weet ik niet hoe ik de afwijking te lijf moet gaan.
Terug naar mijn verjaardag. Een dag lang aandacht, presentjes en lekker eten maakt veel goed. Dat doet me even vergeten dat ik straks niet meer overal de jongeling uit kan hangen.
Onder veel vrienden blijf ik trouwens nog steeds de jongste. Zo ook op de redactie. Een zucht ontsnapt als teken van verluchting.
Stiekem kan ik niet meer wachten. Ik wil me nu, meteen, optutten en mooi maken. Voor als de gasten komen. Mijn nieuwste kleren, sieraden, schoenen. Ik leg het allemaal klaar.
En dan is het zover. Zingende familieleden met cadeautjes aan mijn bed.
‘Ik herinner het als de dag van gisteren dat je negen werd,” zeggen ze. “En nu alweer tien erbij!”
Mijn gezicht verschiet van de angst. Overmorgen word ik misschien al veertig. Mijn maag krimpt ineen. Ik moet er niet aan denken!
Wat er mis is, vragen ze. Oh, niks. Kom, we eten lekker een stukje vla. ‘Op je negentiende,’ wordt er geproost. En op de eeuwige jeugd, denk ik er stiekem achteraan.