De studie is weer begonnen en ik moet vroeg mijn bed uit. Opmerkelijk vroeg. Als ik niet beter wist, zou ik zeggen dat het buiten nog donker is.
Van achter mijn krant zie ik dat aan de lantaarnpaal voor ons huis een fiets is vastgemaakt. Arme bezorger. Die moest nog veel eerder opstaan.
Ik blader door het dagblad. Giel Beelen op de achterkant. Niks nieuws, die kom ik tegenwoordig overal wel tegen. Of… dat wist ik nog niet: hij promoot de Verkiezing van de Dagbladbezorger van het Jaar!
Ik besluit onze bezorger meteen op te geven. Hij verdient het! Ik ren naar de computer en lees op het internet dat het bezorgen van dagbladen aan huis typisch Nederlands is. Houden zo. Trots om een Nederlandse dagbladontvanger te zijn, stem ik op de Limburgse bezorgers uit de stemlijst.
In de middag mis ik echter onze volgende bezorger. Het is woensdag en dan komt gewoonlijk de Zuid. Misschien moet ik de Verkiezing van de Weekbladbezorger van het jaar in het leven roepen. Dan dagen die wekelijkse bezorgers tenminste ook altijd op.
Geen slecht idee. Ook die moeten tenslotte hele wijken langsgaan. Met regen en onweer. Hun tassen vol krantjes, reclamefolders en flyers.
Dan moet onze weekbezorger wel weer komen. Als hij zo doorgaat wordt-ie tenslotte niet genomineerd. Een van de selectiecriteria is namelijk het regelen van vervanging indien nodig – en daar doet de onze nog niet aan mee.
Oh ja, de winnaar van de Verkiezing wordt op de 24e bekend gemaakt. Hij krijgt een nieuwe fiets. Kan-ie vast goed gebruiken, met al dat gesjouw.
Het bijbehorende cadeau is een reischeque. Hoop niet dat hij dan de rest van het jaar gaat liggen uitrusten op een zonnig eiland.
Dan kunnen de abonnees wel fluiten naar het uitzicht van de mooie nieuwe fiets voor de deur. Laat staan naar de dagelijkse verse krant op de deurmat.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten