Zo lekker gewoon

“We zijn zo lekker gewoon gebleven,” zingen de Lama’s in hun gloednieuwe clip. En dat dan gehuld in Gucci kleding en met Prada zonnebrillen op hun neus. En niet te vergeten: met de mooiste vrouwen om hen heen. Gewoon gebleven?
Ze drinken dure champagne en slingeren met het goud om hun nek. Laat me niet lachen!
Maar ja, zou je niet een beetje grootheidswaanzin oplopen, door al die aandacht? Ik begrijp het wel. Ze zijn de beste improviserende cabaretiers van het land. Iedereen lacht om ze, de mannen krijgen alle aandacht. Dan raak je op een gegeven moment wel gewend aan het feit dat ze alles goed vinden van je.
Stiekem zou ik ook wel op dat podium willen staan. Mijn publiek vermaken, acteren en zingen als de beste. Maar wie weet… Plots slaat het dan ook bij mij toe: ik vind mezelf té geweldig, ik reageer bot tegen fans en ik sla interviews af. Want ja, teveel is teveel!
We mogen het de Lama’s niet kwalijk nemen. Ik voel met ze mee: keer op keer het gelach en getier aanhoren van al die fans. Ze zullen niet voor niets na dit jaar stoppen met hun shows.
Misschien had ik toch in die lange rij moeten gaan staan, eerder dit jaar. Dan had ik ze tenminste nog een keertje live kunnen zien, maar die kans is nu aan mij voorbij.
Ik bekijk de clip nog een keer. En nog eens. Zelfs als ik de tafel dek, neurie ik het liedje. “Zo lekker gewoon…”
Na het eten kijken we gezamenlijk naar de Joseph’s. Terwijl mijn moeder zich hardop afvraagt welke Joseph de daadwerkelijke ster zal worden, schud ik mijn hoofd. Maar díe zijn erg! Met de aflevering worden de kostuums sjieker en de koppies trotser. Nou, daar zijn de Lama’s nog heel gewoon tegen!