“De vraag of we de enigen in het universum zijn, werd gisteren beantwoord,” staat op de extra kaft die de Metro vandaag heeft. Omringd door donkere kleuren, worden de meest verontrustende gebeurtenissen opgesomd. “Talloze objecten werden boven grote steden en bouwwerken over de hele wereld waargenomen.”
Ik kijk om mij heen. Alle mensen zitten er opmerkelijk kalm bij. Hoe kunnen we nog rustig zijn in een situatie als deze?! En hoe kan het dat ik hier vanochtend niets over heb gelezen in het dagblad?
Beangstigend lees ik verder. “Zwermen insecten verpulverden de steden tot stof.” Op de foto’s boven de tekst staat het reuzenrad van Londen afgebeeld. Zwarte objecten krioelen om de London Eye.
Ik slik terwijl ik de foto’s bekijk. Zwermen rond de Eiffeltoren en objecten boven Central Park in New York. Onze wereld wordt aangevallen! Het is zover – dat wat iedereen allang had verwacht, gebeurt nu. Waarom gaat het alarm niet af, dat ik altijd op maandagmiddag stipt om 12 uur hoor?
Ik heb de neiging om mijn buurvrouw het artikel onder de neus te duwen. Kijk dan! Waarom zitten we hier nog? We zijn niet veilig!
En dan valt mijn blik op een woordje bovenaan de pagina. “Advertentie”. WAT?!
Dit kan niet! Werd ik zo angstig om niks? Had ik iedereen willen waarschuwen, slechts omwille van een adverténtie? Het blijkt de reclame te zijn voor een goede film die binnenkort uitkomt.
Ik trap ook overal in… Mijn vrienden, die vorige week op serieuze toon een grapje vertelden, luisden mij er ook al zomaar in. En nu dit.
Vanaf nu word ik kritischer. En waag het niet om mij te misleiden als je me tegenkomt!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten