Solo voor Guido en co!

In de mooiste galajurk zit ik te midden van het grote orkest. Hete, gekleurde lampen schijnen op onze hoofden. Maar we laten ons niet afleiden. Wij weten wat ons te doen staat deze avond – en dat is het produceren van de meest geweldige muziek. Onder leiding van Guido natuurlijk, want op hem zijn alle ogen gericht.
Eindelijk zit ik hier. Ik had het nooit gedacht te bereiken. Maar het extra repeteren afgelopen week heeft dan toch baat gehad. Samen met Guido, Wendy en het ‘Orchestra’ speel ik vanavond de sterren van de hemel. Ik ril van geluk!


‘Triiiiing!’ Wat een vreemd geluid! Dat past niet bij de rest van dit nummer… Oh nee, hè! Mijn oog valt op de wekker.
Aan het ontbijt vertel ik over mijn mooie concert van die nacht. In Vaals, op het Drielandenpunt. En heel even waren alle ogen op mij gericht, toen ik die sjieke solo speelde op mijn klarinet!
Pap en mam vinden dat ik nog wel een deuntje meer mag oefenen, wil ik echt bij Guido’s Orchestra belanden.
Terug naar de realiteit dan maar. Ik dien mijn daadwerkelijke dirigent vandaag te laten horen wat ik kan. Gewoon, bij de harmonie van Terwinselen.
De kerstliedjes klinken wel erg simpel in vergelijking met de overweldigende muziek die ik vannacht nog samen met Guido’s Orchestra heb gespeeld.
Als ik weer helemaal weg droom en mijn gedachten verzeild raken bij de violisten van het ‘Orchestra’, roept de dirigent mij tot de orde. Opletten! En speel die riedeltjes nu eens helemaal uit!
Misschien moet ik inderdaad niet teveel dromen. Waarschijnlijk zal ik mijn klarinetsolo nooit ten gehore brengen in het gezelschap van Guido en zijn orkest.
Maar dan kan ik natuurlijk toch nog genieten van hun mooie muziek. Zo ook in juni volgend jaar, in Vaals. En ik denk dat Guido en zijn ‘Orchestra’ een schitterend concert gaan geven, ook zonder mij!