Doop tot een echt Kirchröadsj meëdsje

Een sjieke hofdame, allerlei dieren en enkele elfjes. Geamuseerd kijk ik om me heen. Wat ziet iedereen er toch mooi uit! Zelf maak ik de primeur in een broek met allemaal stropdassen eraan. Mijn allereerste carnaval dient tenslotte wel origineel te zijn!
Ja, u leest het goed: mijn eerste carnaval. En dat terwijl ik een rasecht Kirchröadsj meëdsje ben – hoewel ik dat volgens velen waarschijnlijk niet mag zeggen. Dat ben je namelijk pas als je carnaval viert! Van die carnaval hebben mijn ouders (en ik) mij echter achttien jaar lang onthouden, door ieder jaar weer fanatiek op wintersportvakantie te gaan…
Toch begon het dit jaar te kriebelen. Ik besloot de wintersport eerder te plannen, zodat ik eindelijk eens zou kunnen meemaken wat dat is. Carnaval vieren.
Bekenden bereiden mij voor op een feest dat voor mij niet leuk zal worden. “Daar is niks aan als je niet drinkt,” verzekeren ze mij. Inmiddels kan ik het tegendeel bewijzen.
Als de optocht voorbij stroomt, sta ik vreugdevol snoep te vangen. Het ’s avonds op de markt dans ik zelfs met mijn vrienden mee op de carnavalsmuziek. Wie had dat ooit gedacht!

Aan het eind van de dag snak ik wel nog naar een vette hap. En zoals dat hoort – heb ik mij laten vertellen – sluit ik mijn eerste echte carnavalsdag af bij een dönerzaak. Daar word ik plotsklaps zelfs nog gehuldigd. Wanneer ter sprake komt dat het mijn allereerste carnaval is, vindt de als Helle Engel verklede carnavalist namelijk dat dit feit toch wel wat aandacht verdient. Zijn armen vol met (nep)tattoo’s gaan de lucht in als iedereen mee juicht.
Trots verlaat ik de zaak. En omdat het maar één keer per jaar carnaval is, besluit ik toch nog even terug te gaan naar die gezellige markt. Ik dans, zing en maak foto’s van alles wat ik zie. Maar bovenal geniet ik met volle teugen van het volksfeest dat carnaval heet!