Overpeinzingen in een klein hokje

Ik schijn regelmatig gelezen te worden op de wc. Het klinkt meer dan vreemd, maar toch is het zo.
Ik sta te kletsen met wat bekenden, als mij plotseling iemand complimenteert over mijn laatste column. ‘Oh ja, die lees ik altijd op de wc,’ komt een ander tussenbeide. Met grote ogen kijk ik hem aan. ‘Ik ook!’ hoor ik dan van de andere kant.
Grinnikend bedank ik mijn lezers. Het is toch wel de laatste plek waarvan ik had gehoopt dat er aan mij gedacht wordt. Maar alle publiek is welkom, waar dan ook.
Zo krijg ik via, via de vraag gesteld of ik ooit een boek ga schrijven. En op een feestje komen zelfs voor mij onbekende mensen op me af om te vragen of ik dat ben, van die stukjes in de weekkrant.
Toen ik mijn eerste column nog maar net geschreven had, zei iemand al dat ik een ‘BP’er’ zou worden: een Bekende Parkstedenaar (noem je dat zo?) Ik geloofde er niks van, maar inmiddels begin ik mij te bedenken…
Wanneer een vriendin dan ook nog zegt: ‘Maud is Maud niet als ze niet schrijft,’ weet ik het zeker. Ieder mens heeft een passie en dit is de mijne.
Alsof het zo moet zijn, vindt mijn moeder diezelfde dag ook nog mijn allereerste verhaaltjes. In de kast die opgeruimd wordt, liggen zelfs boekwerken. Verhalen van maar liefst vijftig kantjes. Geschreven op mijn twaalfde nog wel.
Als ik het ’s avonds op de wc zit te denken over de gebeurtenissen van die dag, schieten mij plotseling tig ideeën voor een nieuwe column te binnen. Ik zoek nog driftig in mijn jaszak naar een pen, maar ik heb er geen. Jammer dat ik niet vierentwintig uur per dag de mogelijkheid heb om te schrijven…