Macho’s in de sneeuw

Een verzameling mannen trappelt achter mij aan in de sneeuw. ‘Hebben jullie een feestje?’ vraag ik. ‘Ja, die kleine daar gaat trouwen!’ Oh jee, een vrijgezellenfeest nog wel.
En nee, deze stoere mannen hebben geen zin in een skiles. Ze komen namelijk voor een uurtje sneeuwplezier – wat heet dat ik allerlei spelletjes en opdrachtjes bedenk, die zij vervolgens mogen uitvoeren.
Ik laat de mannen beginnen met een krachtwedstrijdje – zodat ze mij, als enige vrouw in het gezelschap – kunnen overtuigen van hun mannelijke vermogens. Energiek gaan ze van start tijdens het touwtrekken. Maar… terwijl ik dacht dat team 1 – lees: de knappere, jongere mannen – zouden winnen, gaat de eer juist naar team 2 – de oudere mannen met de kennelijk verborgen krachten.
De wildebrassen mogen hun fitheid vervolgens inzetten op het beklimmen van de piste. Nee, niet één keer, maar zo vaak als ze kunnen.
Puffend en proestend volgen ze mijn opdracht op. Zo’n stoere mannen – en dan zo’n waardeloze conditie! Ik kan mijn lachen nauwelijks inhouden…
Ik laat de aanstaande bruidegom en zijn vrienden nog eventjes wat sneeuw scheppen, om die dan naar boven te brengen. Vervolgens mogen ze naar beneden glijden met de kont in de sneeuw. Al joelend lijken de mannen net jongetjes van een jaar of tien. En dat terwijl ze na een paar rondjes hijgend met de verwijten komen dat dit toch allemaal veel te heftig voor hen is.
Ik besluit een aantal ronde, zwarte banden erbij te nemen. Natuurlijk bedoeld om mee naar beneden te glijden. Maar voordat het zover is, ben ik aan de beurt om mijn krachten te tonen. Ik dien namelijk ook de lange houten latten uit datzelfde hok vandaan te halen.
Puffend kom ik aan. En als de mannen hun kunsten vertonen in synchroon lopen op die lange latten, ga ik even uitrusten. Wat is zo’n uurtje sneeuwplezier toch vermoeiend!