Op weg naar de top

Daar staan we dan. In de stromende regen onder het afdak van een frietkraam. Hopelijk geeft Guido een geweldig concert, want anders is het wel heel erg jammer dat ik mijn nieuwe schoenen daarvoor in het regenwater heb laten zwemmen.
Het is half zeven en alle doorweekte katten vertrekken richting ingang. Het terrein zou nu namelijk open moeten gaan voor het publiek, maar hoewel de gasten zich ophopen achter het gesloten hek, gebeurt er niets.
Het liefste had Guido dat men in de mooiste outfit zijn tv-opnames zou bijwonen, maar in zo’n lekker weertje kun je dat natuurlijk niet van iedereen verlangen. Paraplu’s en poncho’s voeren de boventoon.
Om acht uur, anderhalf uur te laat, heeft meneer bodyguard eindelijk het bericht ontvangen dat de gasten naar binnen mogen. En dus ren ik meteen naar de voorste plaatsen. Ik heb tenslotte niet voor niks zo lang gewacht!
Als het voorprogramma begint, zijn de stoelen van Guido’s orkestleden nog bedekt met zeilen. Ziet er gezellig uit, en wat leuk ook voor de zangers die zich opofferen om de avond te openen!
Nadat het podium ontdaan is van het water, de stoelen bevrijd zijn van de zeilen en enkele mannen nog wat schroefjes hebben aangedraaid (moet dat echt nu nog gebeuren?), zie ik de violisten klaar staan. Jeetje, Schoolorkest College Rolduc komt mooier op dan Guido’s Orchestra…
Enigszins onwennig betreedt Guido vervolgens zelf het podium. In een haperend Duits, Engels, Frans – en oh ja, ook Nederlands, heet hij iedereen welkom.
Maar Guido en Wendy zijn er niet voor de gasten, ze zijn er voor de dertien camera’s die over het terrein heen en weer vliegen. Terwijl hun concerten anders zo enorm spetteren, is het nu allemaal nogal stijfjes.
Nadat Guido een paar keer flink zit te klooien met zijn oortje en bijna op zijn gezicht gaat door het water op het podium (of door zijn slecht uitgekozen gladde schoenen?), is het tijd voor de pauze. Waarna we op de vips moeten wachten tot het spektakel weer verder kan gaan…
Al met al is de muziek natuurlijk wel weer heel erg mooi.
Alleen jammer van mijn totaal verstijfde, koude lijf aan het eind van de avond. Van onze auto met de modder tot op het dak. Van de rommeligheid op het podium. En niet te vergeten mijn gloednieuwe schoenen, die ik zeker geen volgende keer meer aan kan naar een ‘sjiek’ concert…