Precies op tijd halen we onze trein en daar zitten we dan, voor heel wat uurtjes. Ik lees rustig een boek en doe voor een paar momenten mijn ogen dicht. Maar als we vlak voor de Wit-Russische grens moeten overstappen, slaat de sfeer in een keer om. Op het donkere en enigszins verlaten stationnetje zoeken we gespannen naar het juiste perron.
We nemen plaats in een blauwe wagon, die van binnen helemaal donker is. Ik houd mijn koffer dicht bij me en met mijn andere hand omklem ik mijn handbagage. Ik voel me hier alles behalve op mijn plek. ‘Ik ben blij als we weer thuis zijn,’ zegt mijn vriend, precies waar het op staat.
Na een uurtje gaat het licht aan. Even later gaat de trein eindelijk rijden. Politiemannen komen binnen, onze paspoorten worden gecontroleerd. Met een streng gezicht kijken ze ons stuk voor stuk aan. Je mag niet lachen, want daar houden ze hier in Wit-Rusland niet van.
Vlak nadat we de rivier over zijn, zie ik een heleboel agenten in het donker langs de spoorweg staan. In donkere legerpakken, met petten op en geweren in de hand. Ik ben bang. Waar ga ik in hemelsnaam naartoe?
De trein stopt. Een vrouw in een militairenpakje komt de coupé naar binnen, loopt een keer door de hele trein en gaat weer weg. Waarschijnlijk telde ze de passagiers. Om te checken of het er nog evenveel zijn als tijdens de passencontrole, want ook van ontsnappen houden ze hier niet.
Met de spanning van die enge trein nog in mijn buik, zetten we even later voet op Wit-Russische bodem. En daar staat Katja ons vol blijdschap op te wachten. ‘Hier hebben we tien jaar op gewacht!’ roepen zij en haar moeder in koor, waarop wij alleen maar omhelsd en gekust worden. In een klap slaat mijn bangheid om in geruststelling. Dit kan toch nog wel eens een heel leuke vakantie worden…
3 opmerkingen:
Het verhaal klinkt spannend. Ik heb zo'n ervaring gehad op mijn laatste dag bij mijn Turkse vriend in Istanbul. Waar we nog iemand opzochten in een militaire basis. (Dienstplichtige).
De dreiging van militairen, maakt in eerste instantie een vreemde indruk.Met miltrailleur altijd duidelijk aanwezig, ook in het straatbeeld.
Maar de hartelijkheid van de mensen maakt het vaak weer goed.
Toevallig las ik dit op de site van de FNV Mondiaal over vakbondsrechten.
En dit geeft ook wel een beetje aan hoe deze landen geregeerd worden. De mensen zijn er vaak hartelijk maar regimes meestal meedogenloos.
Maar, ik wil ook niet alleen met een vinger wijzen. Alleen de vrijheid die wij in Nederland hebben is uniek en een zegen, en vaak vergeten we dit nog al eens
http://www.fnv.nl/helpjezelf/mondiaal/nieuws/herdeding_verdwijningen_wit_rusland.asp
Herdenking vedwenen mensen Wit-Rusland
Op 16 september is wederom de herdenking van de verdwijning van vier mannen in Wit-Rusland die kritiek hadden op de regering van Alexander Lukashenko.
De verdwijning van de mannen, zakenman Anatoly Krasovsky en oppositieleider Victor Gonchar, Yuri Zakharenko, oud minister van binnenlandse zaken en Dimitry Zavadsky, televisiejournalist voor Russische staatstelevisie, vond plaats in de jaren 1999 en 2000.
Organisaties die begaan zijn met de mensenrechten in Wit-Rusland, waaronder FNV Mondiaal, hebben vorig jaar op 16 september een herdenkingsbijeenkomst georganiseerd in Eindhoven, waarbij vier bomen zijn geplant. Daarbij waren de echtgenote van Krasovsky en wethouder Mary Fiers van Eindhoven ook aanwezig.
Dit jaar is er weer een programma in Einhoven. Organisaties die hier aan meewerken zijn naast FNV Mondiaal: Amnesty International, Civil Initiative We Remember, Mission to Minsk, Solid. Ook de gemeente Eindhoven is betrokken.
Herdenkingsbijeenkomst
Datum: 16 september, 13.30 – 17.30 uur
Locatie: Paradijslaan in Eindhoven
Meer informatie / programma: http://www.vierbomen.nl/
Foto: vier bomen planten ter hedenking aan de verdwenen Wit-Russen, 2008
Gedicht
4 bomen voor wit-rusland
4 mannen
die opstonden tegen die ene
die het volk de vrijheid benam
en verdwenen
4 bomen
hier geplant als levend teken
opdat wij geen dag vergeten
te bewenen
4 mannen
die opstonden tegen die ene
die het volk de vrijheid benam
en verdwenen
Leo Mesman
http://www.vakbondsrechten.nl/dossierwitrusland/
: http://www.vierbomen.nl/
Vakbondssituatie
Wit-Rusland was in 2004 het onderwerp van een onderzoek van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) en de Europese Commissie. Naar aanleiding van klachten uit verschillende hoeken over schendingen van vakbondsrechten, trok een ILO-commissie naar Wit-Rusland. Deze constateerde dat de klagers op alle punten gelijk had en formuleerde twaalf aanbevelingen.
De ILO gaf de Wit-Russische overheid tot juni 2005 de tijd om verbeteringen in de vakbondssituatie aan te brengen. Zoals de onmiddellijke registratie van de lokale afdelingen van de onafhankelijke vakbond BFTU, waarmee die ook toegang krijgen tot belangrijke bedrijven. En de regering moest onmiddellijk de conclusies en aanbevelingen van de ILO bekend maken.
Tot op heden heeft de regering-Loekasjenko hieraan geen gehoor gegeven. Volgens het Internationaal Verbond van Vrije Vakverenigingen (IVVV) is het doel van de overheid duidelijk: alle mogelijke kritiek van politieke aard de mond snoeren en kritische vakbondsleiders vervangen door marionetten van de overheid.
Een reactie posten