Nog nooit eerder was ik zo nerveus voor een vakantie. En dat komt niet doordat ik tegen het vliegen opzie. Of bang ben voor het krijgen van een of ander griepje. Nee, de vreemdheid van het land en alle reacties die we ontvangen op het noemen van de naam… dat maakt mij zenuwachtig.
‘Wie gaat er nu naar Wit-Rusland?’ krijg ik steeds te horen. Een fanatieke lezer van mijn columns zal weten waarom ik dat land ga bezoeken. Nadat ik samen met mijn ouders zo’n tien jaar lang gastgezin ben geweest voor Katja uit Pinsk, wordt het tenslotte wel eens tijd om haar omgeving met eigen ogen te zien.
En dus… staat de zevenpersoons auto inclusief dakdrager alvast klaar. De tassen eveneens, naast het uitgebreide reisschema. Want eerst rijden we naar Keulen, om daar op het vliegtuig te stappen richting Warschau. Vervolgens nemen we de trein naar Brest, alwaar Katja ons ophaalt met een busje waarmee we uiteindelijk in Pinsk zullen aankomen. Althans, als alles verloopt volgens plan.
Katja vertelt aan de telefoon dat ze plannen maakt voor wat ze ons allemaal gaat laten zien. Haar moeder bedenkt wat ze voor ons zal gaan koken. Intussen lees ik op internet over Pinsk en over de Wit-Russische hoofdstad Minsk.
Ik wil goed voorbereid op weg gaan, overal op bedacht zijn en niets vergeten. Oh ja, geld omzetten, dat moet nog gebeuren. Na een paar telefoontjes blijkt dat we hier in Nederland helemaal geen Wit-Russische roebels kunnen kopen. Dat moeten we in Pinsk dan maar doen. Het is het trouwens wel waard, want als we voor zo’n 250 euro roebels kopen dan zijn we daar al miljonair!
Ik ben benieuwd… Nog een nachtje slapen en dan vertrekken paps, mams, ons nichtje en tevens tolk met haar man, vriendlief en ik gezamenlijk naar Belarus! (Wordt vervolgd!)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten