Het enthousiasme sprankelt dan ook niet echt van zijn gezicht af. ‘Kom op, kijk eens niet zo sip,’ probeer ik hem op te vrolijken. ‘Het wordt vast een leuke tijd!’
Maar Thijs heeft er echt geen zin in, zegt hij. Hij wil niet zonder mij naar Polen. Toch zal het moeten, want hij heeft er nu eenmaal voor gekozen om daar vijf maanden te gaan studeren. En ik word geacht aanwezig te zijn bij de colleges in Maastricht, helaas.
Eventjes kijkt vriendlief zo ernstig dat ik bijna bang ben dat hij besluit niet naar Warschau te reizen. ‘Ga toch maar fijn hoor,’ vind ik. ‘Anders hadden we ook geen surprise afscheidsfeestje hoeven organiseren.’ En dan moet je nu ook nog eens alle cadeautjes aan iedereen teruggeven, grap ik er achteraan.
‘Dan kun je ook meteen een nieuwe website maken,’ maakt zijn lachende vader het nog een beetje erger. ‘Thijsweerthuis.nl in plaats van ThijsinPolen.nl!’
Maar nee, vriendlief gaat uiteindelijk toch voor dat laatste. En daar staan we dan, bij de nachttrein waarmee hij zo dadelijk naar Warschau vertrekt.
Eerst even pa en ma een knuffel geven en dan ben ik aan de beurt. De trein staat al voor onze neus en de conducteur kijkt inmiddels enigszins ongeduldig op zijn horloge. Dat wordt dus geen uitgebreid afscheid…
Voordat ik het weet staat Thijs al in de trein en kijkt hij mij met een ietwat zielig gezicht aan, vanuit het raampje vlak voor mij. Als het ding dan echt vertrekt, overvalt mij een bijna beangstigend gevoel. Maar hoewel ik het liefste wilde dat we gewoon weer lekker knusjes op de achterbank van de auto terug konden rijden naar huis, zegt een vervelende stem in mijn hoofd: ‘Het wordt vast een leuke tijd!’
Geen opmerkingen:
Een reactie posten