Mooi uitzicht met een bijsmaak

Met een grote mok thee tussen mijn handen geklemd kijk ik uit over Heerlen. Wat is dat toch heerlijk, zo vanaf de bovenste etage van het ‘glazen huis’, zoals mijn vriendin het gebouw noemt dat onlangs nog van naam veranderd is.
De serveerster ontvangt een oudere dame en kust haar. Als ze de vrouw aanraadt welk broodje ze het beste kan bestellen, blijkt dat het haar oma is. Het meisje vertelt over haar nieuwe fiets, over haar studie en wat ze net op de markt heeft gekocht.
Het zijn van die heerlijk onbenullige dingen. Die ik iets meer dan een half jaar geleden ook allemaal nog aan mijn vriendin vertelde. Mijn vriendin, mijn oma.
Mijn trotse oma, die nooit een van mijn columns miste in de krant. Aan wie ik vertelde over al mijn dagelijkse beslommeringen. En die alles wilde weten over mijn studie. Anderen vragen er ook wel naar, maar ze krijgen het antwoord nauwelijks mee. Want na twee zinnen zijn ze al afgedwaald. Maar oma wilde tot in de puntjes weten wat haar kleindochter allemaal uitvoerde op de universiteit.
Deze week heb ik besloten welke master ik volgend jaar ga doen. En ik kan het haar niet vertellen. Vorige week ben ik geslaagd voor mijn examen tot snowboard lerares. Zou ze dat dan toch van boven hebben gezien?
Ik neem een slok van mijn thee en denk terug aan al onze fijne gesprekken. De onderonsjes, heerlijke momentjes waar ik gelukkig nu nog van kan nagenieten.
Ze zei nog zo, als ik dood ben dan moet je niet huilen. Terwijl ik langs de oma en haar kleindochter naar de helderblauwe lucht kijk, voel ik de tranen langzaam over mijn wangen rollen…