Camera’s, prominenten en heel veel muziek

‘Jij mag Omroep MAX begeleiden,’ krijg ik te horen. Ik ben nog wel de jongste van het team en dan krijg ik de óuderen omroep toegewezen?
Ach ja, het gaat alleen om de opening van het Wereld Muziek Concours, spreek ik mijzelf toe. Waarschijnlijk zijn die opnames van MAX binnen een paar uurtjes toch wel gepiept.
Dan leer ik de mannen kennen. Presentator Jan met zijn witgrijze krullen, een camera- en geluidsman en een regisseur. Ik neem ze mee naar de skybox van het stadion, waar meteen een aantal prominenten op de film worden gezet.
Tussendoor maak ik wat praatjes met wethouders en zangers. Langzamerhand voel ik mij steeds meer opgetogen. Zeker als de regisseur mij vraagt een aantal artiesten te charteren voor interviews.
Ik snel mij naar de kleedkamers, om alles tot in de puntjes goed te regelen. Even later kijk ik toe hoe Jan op de deur klopt van Ellen ten Damme, om haar vervolgens te interviewen over haar show. Later zijn Gé Reinders, de bandleden van Kayak en zelfs minister Camiel Eurlings aan de beurt.
Heb ik even geluk dat ik dankzij Omroep MAX met al deze mensen in contact kom! En dat ik nu vanuit de sjieke skybox kan genieten van een geweldig uitzicht op het stadionveld.
Als de mannen dan ook nog op het podium willen gaan filmen, weet ik helemaal niet meer wat ik meemaak. Wat een ervaring – hier komen gewoonlijk alleen de artiesten te staan! Vervolgens vertrekken we naar het veld, waar ik mij in de transparante hokjes net een reserve speler voel. Maar wel eentje die er helemaal klaar voor is!
Drie dagen later zit ik gespannen voor de televisie. De uitzending is super en wanneer ik aan het eind dan ook nog vermeld word in het dankwoord, besluit ik dat mijn WMC 2009 nú al helemaal geslaagd is. En dat dankzij Omroep MAX nog wel!

Op weg naar de top

Daar staan we dan. In de stromende regen onder het afdak van een frietkraam. Hopelijk geeft Guido een geweldig concert, want anders is het wel heel erg jammer dat ik mijn nieuwe schoenen daarvoor in het regenwater heb laten zwemmen.
Het is half zeven en alle doorweekte katten vertrekken richting ingang. Het terrein zou nu namelijk open moeten gaan voor het publiek, maar hoewel de gasten zich ophopen achter het gesloten hek, gebeurt er niets.
Het liefste had Guido dat men in de mooiste outfit zijn tv-opnames zou bijwonen, maar in zo’n lekker weertje kun je dat natuurlijk niet van iedereen verlangen. Paraplu’s en poncho’s voeren de boventoon.
Om acht uur, anderhalf uur te laat, heeft meneer bodyguard eindelijk het bericht ontvangen dat de gasten naar binnen mogen. En dus ren ik meteen naar de voorste plaatsen. Ik heb tenslotte niet voor niks zo lang gewacht!
Als het voorprogramma begint, zijn de stoelen van Guido’s orkestleden nog bedekt met zeilen. Ziet er gezellig uit, en wat leuk ook voor de zangers die zich opofferen om de avond te openen!
Nadat het podium ontdaan is van het water, de stoelen bevrijd zijn van de zeilen en enkele mannen nog wat schroefjes hebben aangedraaid (moet dat echt nu nog gebeuren?), zie ik de violisten klaar staan. Jeetje, Schoolorkest College Rolduc komt mooier op dan Guido’s Orchestra…
Enigszins onwennig betreedt Guido vervolgens zelf het podium. In een haperend Duits, Engels, Frans – en oh ja, ook Nederlands, heet hij iedereen welkom.
Maar Guido en Wendy zijn er niet voor de gasten, ze zijn er voor de dertien camera’s die over het terrein heen en weer vliegen. Terwijl hun concerten anders zo enorm spetteren, is het nu allemaal nogal stijfjes.
Nadat Guido een paar keer flink zit te klooien met zijn oortje en bijna op zijn gezicht gaat door het water op het podium (of door zijn slecht uitgekozen gladde schoenen?), is het tijd voor de pauze. Waarna we op de vips moeten wachten tot het spektakel weer verder kan gaan…
Al met al is de muziek natuurlijk wel weer heel erg mooi.
Alleen jammer van mijn totaal verstijfde, koude lijf aan het eind van de avond. Van onze auto met de modder tot op het dak. Van de rommeligheid op het podium. En niet te vergeten mijn gloednieuwe schoenen, die ik zeker geen volgende keer meer aan kan naar een ‘sjiek’ concert…