Solo voor Guido en co!

In de mooiste galajurk zit ik te midden van het grote orkest. Hete, gekleurde lampen schijnen op onze hoofden. Maar we laten ons niet afleiden. Wij weten wat ons te doen staat deze avond – en dat is het produceren van de meest geweldige muziek. Onder leiding van Guido natuurlijk, want op hem zijn alle ogen gericht.
Eindelijk zit ik hier. Ik had het nooit gedacht te bereiken. Maar het extra repeteren afgelopen week heeft dan toch baat gehad. Samen met Guido, Wendy en het ‘Orchestra’ speel ik vanavond de sterren van de hemel. Ik ril van geluk!


‘Triiiiing!’ Wat een vreemd geluid! Dat past niet bij de rest van dit nummer… Oh nee, hè! Mijn oog valt op de wekker.
Aan het ontbijt vertel ik over mijn mooie concert van die nacht. In Vaals, op het Drielandenpunt. En heel even waren alle ogen op mij gericht, toen ik die sjieke solo speelde op mijn klarinet!
Pap en mam vinden dat ik nog wel een deuntje meer mag oefenen, wil ik echt bij Guido’s Orchestra belanden.
Terug naar de realiteit dan maar. Ik dien mijn daadwerkelijke dirigent vandaag te laten horen wat ik kan. Gewoon, bij de harmonie van Terwinselen.
De kerstliedjes klinken wel erg simpel in vergelijking met de overweldigende muziek die ik vannacht nog samen met Guido’s Orchestra heb gespeeld.
Als ik weer helemaal weg droom en mijn gedachten verzeild raken bij de violisten van het ‘Orchestra’, roept de dirigent mij tot de orde. Opletten! En speel die riedeltjes nu eens helemaal uit!
Misschien moet ik inderdaad niet teveel dromen. Waarschijnlijk zal ik mijn klarinetsolo nooit ten gehore brengen in het gezelschap van Guido en zijn orkest.
Maar dan kan ik natuurlijk toch nog genieten van hun mooie muziek. Zo ook in juni volgend jaar, in Vaals. En ik denk dat Guido en zijn ‘Orchestra’ een schitterend concert gaan geven, ook zonder mij!

Aanval op onze wereld!

Als ik mij geïnstalleerd heb in de trein richting Maastricht, zie ik het Metro krantje voor mijn neus liggen. En dan lees ik iets engs. Ik schrik!
“De vraag of we de enigen in het universum zijn, werd gisteren beantwoord,” staat op de extra kaft die de Metro vandaag heeft. Omringd door donkere kleuren, worden de meest verontrustende gebeurtenissen opgesomd. “Talloze objecten werden boven grote steden en bouwwerken over de hele wereld waargenomen.”
Ik kijk om mij heen. Alle mensen zitten er opmerkelijk kalm bij. Hoe kunnen we nog rustig zijn in een situatie als deze?! En hoe kan het dat ik hier vanochtend niets over heb gelezen in het dagblad?
Beangstigend lees ik verder. “Zwermen insecten verpulverden de steden tot stof.” Op de foto’s boven de tekst staat het reuzenrad van Londen afgebeeld. Zwarte objecten krioelen om de London Eye.


Ik slik terwijl ik de foto’s bekijk. Zwermen rond de Eiffeltoren en objecten boven Central Park in New York. Onze wereld wordt aangevallen! Het is zover – dat wat iedereen allang had verwacht, gebeurt nu. Waarom gaat het alarm niet af, dat ik altijd op maandagmiddag stipt om 12 uur hoor?
Ik heb de neiging om mijn buurvrouw het artikel onder de neus te duwen. Kijk dan! Waarom zitten we hier nog? We zijn niet veilig!
En dan valt mijn blik op een woordje bovenaan de pagina. “Advertentie”. WAT?!
Dit kan niet! Werd ik zo angstig om niks? Had ik iedereen willen waarschuwen, slechts omwille van een adverténtie? Het blijkt de reclame te zijn voor een goede film die binnenkort uitkomt.
Ik trap ook overal in… Mijn vrienden, die vorige week op serieuze toon een grapje vertelden, luisden mij er ook al zomaar in. En nu dit.
Vanaf nu word ik kritischer. En waag het niet om mij te misleiden als je me tegenkomt!