Met het zonnetje aan de hemel

Opgetogen trek ik mijn shirt uit. Eindelijk kan ik in mijn bikini de zon trotseren! Afgelopen zomer was ik in Frankrijk, waar mijn zwemoutfit twee weken lang in mijn koffer is blijven liggen. In ‘onze’ overgrote Franse tuin stond een zwembadje klaar, maar het koude weer liet het niet toe dat ik daarin ging liggen.
Maar nu, een dik jaar later, is het eindelijk zover. Het is net juni en mijn lichaam gaat na lange tijd eindelijk weer eens wat zonnestralen zien!
En dat het even geleden is, laten mijn vrienden mij duidelijk merken. Eentje zet in een ruk haar zonnebril op. ‘Ben ik blij dat ik die bij me heb,’ zegt ze. ‘Je geeft licht!’ De grote ogen van een paar anderen hebben mijn witte lijf inmiddels ook gevonden. ‘Oh jee!’ is het enige wat mijn alom gebruinde vrienden uit kunnen brengen.
Daar sta ik dan, met mijn handen vol met factor 50 crème. Als ik mij volledig heb ingesmeerd, vertrekken we richting water.
Na een korte doop wordt er al geroepen: ‘Maud, je bent rood!’ Toch niet nu al, hè…
Even later liggen we met z’n allen op een grote trampoline. Mijn witte voetjes steken inderdaad af tegen de bruine rest.
Na een paar uurtjes blijk ik nog steeds niet bij hen te passen: in plaats van slechts een beetje bruin, ben ik alleen maar roder geworden! Mijn vrienden lachen, terwijl ik baal.
Maar toch, een week later kan ik ze alsnog jaloers maken… Het zonnetje staat wederom aan de hemel en ik heb mijn mooiste jurkje aan.
Als mijn vrienden mij ontmoeten, weten ze niet wat ze zien. Na een week lang smeren en pijn lijden tijdens het draaien in mijn bed, zijn mijn rode armen en benen inmiddels bruin geworden. Ik ben nog nooit zo trots geweest op mijn mooie kleurtje!